In de vallei van de Eisch, ten zuiden van Mersch, groeien dichte, donkere bossen op rotsachtige hellingen. En midden in dat ongerepte, ruige landschap ligt de Hunnebur. Een plek waar water uit de rotsen stroomt. Het regenwater dat hoog boven de vallei op de zandsteen valt, dringt langzaam door de rotsen en komt beneden door ingesleten spleten naar buiten. Een wonderlijk gezicht.
Volgens de overlevering dankt deze plek zijn naam aan het feit dat de troepen van Attila de Hun hier tijdens hun veroveringstochten door Europa in de vijfde eeuw hun paarden lieten drinken.
En bestaan meer verhalen over de Hunnebur. Zo zou een kluizenaar die hier in de buurt woonde mensen genezen hebben dankzij het geneeskrachtige water uit de rotsen.
Maar wat daar ook van waar mag zijn - het is gewoon een schitterende plek, waar je ook heerlijk kunt picknicken...
The Hunnebur
In the valley of the Eisch, south of Mersch, you find dense, dark woords on rocky slopes. And in the middle of that wild and rugged landscape lies the Hunnebur. An oasis where water wells up from the rocks. The rain that falls on the sandy stone, high above the valley, is filtered by the rocks and comes out below through clefts and cracks. It's a curious sight.
According to tradition, this spot is called "Hunnebur" because the troops of Attila the Hun .. their horses here, during their plundering tours through Europe in the 5th century.
And there are more stories around the Hunnebur. There was, for example, a hermit living nearby who cured sick people thanks to the healing powers of the water from the rocks.
Whether or not any of that is true - it is just a beautiful spot for a wonderful picknick...
Weinig kerken zijn zo door het noodlot achtervolgd als de Sint Michel in Luxemburg-stad.
Al in de tiende eeuw stond er bij de Vismarkt een kapel, die in opdracht van Siegfried, de eerste graaf van Luxemburg, was gebouwd. In de veertiende eeuw werd de kerk verbouwd en uitgebreid. Maar in 1509 ging dat bouwwerk in vlammen op. Er verrees een nieuwe kerk, die in 1543 door de Spanjaarden werd verwoest. En de kerk die daarna gebouwd werd, ging eind 17e eeuw ook weer verloren door branden en door bombardementen van Franse troepen.
De huidige kerk dateert uit de 18e eeuw. Het interieur bevat voornamelijk ornamenten die afkomstig zijn uit allerlei andere kerken, die door verschillende oorzaken verdwenen zijn.
St. Michel
Only a few churches have been stricken by fate as much as St. Michel in Luxembourg-city.
There was already a chapel near the Fishmarket in the 10th century, built by order of Siegfried, the first Count of Luxembourg. It was renovated and expanded in the 14th century. But in 1509 the building went up in flames. A new church was built, which was destroyed by the Spanish army in 1543. And the church that replaced it, was lost at the end of the 17th century, due to fires and bombardments by French troops.
The present church dates back to the 18th century. The interior is decorated with ornament that come from various other churches that have dissapeared for different reasons.
De Alzette wordt gezien als de nationale rivier van Luxemburg. De inwoners zijn zó trots op de rivier die over een lengte van ruim 70 kilometer van zuid naar noord door het land stroomt, dat hij zelfs in het volkslied wordt genoemd.
Desondanks is de Alzette sinds 1910 over een lengte van meer dan 700 meter verstopt. Toen de staalindustrie steeds belangrijker werd en er veel gastarbeiders - vooral uit Italië - naar het zuiden van Luxemburg kwamen, groeide de behoefte aan bouwgrond voor nieuwe huizen. Daarom werd er in Esch-sur-Alzette een overkapping over de rivier gelegd, waarop vervolgens straten en huizen een plaats kregen. Even buiten de stadsgrens verdwijnt de Alzette ondergronds, om bij de tuin van het voormalige kasteel Berwart weer op te duiken.
Alzette
The Alzette is considered to be the national river of Luxembourg. The inhabitants are so proud of the river, which flows over 70 kilometers from south to north through the country, that it's name is mentioned in the national anthem.
Nevertheless, since 1910 the Alzette is hidden over a lenght of more than 700 meter. When the steel production became more and more important and many immigrants - especially from Italy - came to the south of the country, the need of space for new houses grew. To adress that need, the river was covered in Esch-sur-Alzette to create new streets. Just outside the city border, the Alzette dissapears under ground to surface again near the garden of the former Berwart castle.
Midden in het natuurpark van de Haute Sûre, ongeveer een kilometer ten westen van Esch-sur-Sûre, ligt de "Stausee" (stuwmeer) - officieel het "Lac de la Haute Sûre".
De stuwdam in de rivier werd in de jaren zestig aangelegd om de drinkwatervoorziening van Luxemburg te verzekeren. De hoofddam is 48 meter hoog heeft een wanddikte op funderingsniveau van 4,5 meter en aan de bovenzijde 1,5 meter. Het totale wateroppervlakte telt 380 ha en heeft een totaalcapaciteit van 59 miljoen kubieke meter. Het meer is op sommige punten 43 meter diep.
Motorboten zijn niet toegestaan. Mede daardoor is het enorme meer - buiten de beschermde zone tussen Esch en Lultzhausen - een geliefd oord voor zeilers, surfers, duikers en zwemmers. Een paar kleine maar prachtig gelegen strandjes vormen een extra attractie - net als de tochtjes met de solarboot die in Insenborn worden aangeboden.
Stausee
In the middle of the the Upper Sauer Nature Park, almost a mile west of Esch-sur-Sûre, lies the "Stausee" (water reservoir) - official called the "Lac de la Haute Sûre.
The dam in the river was built in the 1960's to assure the drinkwater supply for Luxemburg. The main dam is 48 meters high. The wall is 4,5 meters thick at the bottom and 1,5 meters at the top. The total surface of the lake is 380 hectares and it has a capacity of 59 million cubic meters. At some places it is 43 meters deep.
Speedboats are not allowed. Thanks to that fact, the lake - with the exception of the protected area between Esch and Lultzhausen - is a popular attraction for sailers, surfers, divers and swimmers. A few small but beautiful situated beaches makes it even more attractive - and so do the trips by solar-powered boat from Insenborn.
Luxemburg jubelt. Want voor het eerst in de geschiedenis heeft een Luxemburgse film een Oscar gewonnen. "Mr. Hublot" kreeg de felbegeerde prijs in de categorie "korte animatiefilms".
Maar de vreugde is niet onverdeeld. Ook Frankrijk eist de Oscar op. "Mr. Hublot" is tenslotte een Luxemburgse/Franse co-productie. En zelfs België mengt zich in de strijd, want de hoofdpersoon in de film is een creatie van de Belgische beeldend kunstenaar Stéphane Halleux.
Maar voor Luxemburg is het duidelijk. De Oscar is "van ons". Want Zeilt Productions uit Mondercange is de hoofdproducent (73%), Laurent Witz schreef het script en was de regisseur, terwijl Alexandre Espigare "maar" co-regisseur was. En dus gaat het gouden beeldje voorgoed de annalen in als de eerste Luxemburgse Oscar ooit.
Mr. Hublot
Luxembourg is cheering. For the first time in history a Luxembourgish movie has won an Oscar. "Mr. Hublot" was awarded the prestigeous prize in the categorie "short animated movies".
However, the joy is not undisputed. France claims the Oscar as well. "Mr. Hublot" is, after all, a Luxembourgish/French co-production. And even Belgium joins the battle, because the main character in the movie was created by the Belgium artist Stéphane Halleux.
But to Luxembourg the situation is clear. This is "our" Oscar. Zeilt Productions from Mondercange is the main producer (73%), Laurent Witz wrote the script and was the director, while Alexandre Espigare was "just" the co-director. And so the golden statue will go down in history as the first Luxembourgish Oscar ever.
Het tweede drielandenpunt, in het zuidwesten van het land, even buiten het plaatsje Rodange. Nou ja, bíjna het drielandenpunt. De laatste vijfhonderd meter zijn alleen te overbruggen via een snelweg, en dat is voor wandelaars levensgevaarlijk en daarom ook verboden gebied. De tuin van een vriendelijke mevrouw bleek de dichtstbijzijnde fotolocatie. En voor het beeld is zo'n boomgaardje natuurlijk veel vriendelijker dan een snelweg.
Achter de boomgaard loopt de spoorweg die de grens met België vormt. Een klein eindje naar links raakt die de grens met Frankrijk. Maar ook een wandeling langs de rails is natuurlijk niet aan te raden...
Tripoint (2)
The second tripoint, in the south-west of the country, just outside the town of Rodange. Or actually almost the tripoint. The final 500 metres can only be travelled by a highway. That's dangerous and therefore forbidden territory for hikers. The garden of a friendly lady was the closest location. And a small orchard looks a lot nicer in a picture than a highway, of course.
Behind the orchard lies the railway, which forms the Belgian border. A little bit to the left it meets the French border. But a hike along the tracks isn't really safe neither...
Léon Lippmann werd op 1 maart 1808 geboren in Luxemburg-stad. Samen met zijn broer Isaï erfde hij al op jonge leeftijd van zijn vader een lucratieve handschoenenfabriek. Later trok hij naar Nederland, waar hij als manager bij verschillende spoorwegmaatschappijen werkte. In 1858 richtte hij in Amsterdam de bank "Lippmann, Rosenthal & Cie" op, die gevestigd was in het pand aan de Herengracht 111. Zijn succesvolle loopbaan werd bekroond met de benoeming tot consul van Luxemburg.
Léon Lippman is de oom van de latere Nobelprijswinnaar Gabriël Lippmann.
Hij stierf op 11 november 1883 in Amsterdam en werd begraven op het oude Joodse kerkhof in Luxemburg-Clausen. Dat kerkhof is sinds het eind van de 19e eeuw niet meer in gebruik. In Luxemburg-Limpertsberg is een nieuwe Joodse begraafplaats gevestigd.
Léon Lippmann
Léon Lippmann was born on March 1, 1808 in Luxembourg-city. At a young age he and his brother Isaï inherited the succesful glove factory of his father. He moved to the Netherlands, were he worked as a manager for several railway-companies. In 1858 he founded the bank "Lippmann, Rosenthal & Cie" by one of the canals (Herengracht 111) in Amsterdam, His successful career was completed with the appointment to Luxembourgish consul.
Léon Lippmann is the uncle of Nobel Prize laureaute Gabriel Lippmann.
He died on November 11, 1883 in Amsterdam and was buried at the Jewisch cemetery in Luxembourg-Clausen. Since the end of the 19th century that graveyard isn't used anymore. There is a new Jewish century in Luxembourg-Limpertsberg.
