De Alzette wordt gezien als de nationale rivier van Luxemburg. De inwoners zijn zó trots op de rivier die over een lengte van ruim 70 kilometer van zuid naar noord door het land stroomt, dat hij zelfs in het volkslied wordt genoemd.
Desondanks is de Alzette sinds 1910 over een lengte van meer dan 700 meter verstopt. Toen de staalindustrie steeds belangrijker werd en er veel gastarbeiders - vooral uit Italië - naar het zuiden van Luxemburg kwamen, groeide de behoefte aan bouwgrond voor nieuwe huizen. Daarom werd er in Esch-sur-Alzette een overkapping over de rivier gelegd, waarop vervolgens straten en huizen een plaats kregen. Even buiten de stadsgrens verdwijnt de Alzette ondergronds, om bij de tuin van het voormalige kasteel Berwart weer op te duiken.
Alzette
The Alzette is considered to be the national river of Luxembourg. The inhabitants are so proud of the river, which flows over 70 kilometers from south to north through the country, that it's name is mentioned in the national anthem.
Nevertheless, since 1910 the Alzette is hidden over a lenght of more than 700 meter. When the steel production became more and more important and many immigrants - especially from Italy - came to the south of the country, the need of space for new houses grew. To adress that need, the river was covered in Esch-sur-Alzette to create new streets. Just outside the city border, the Alzette dissapears under ground to surface again near the garden of the former Berwart castle.
Midden in het natuurpark van de Haute Sûre, ongeveer een kilometer ten westen van Esch-sur-Sûre, ligt de "Stausee" (stuwmeer) - officieel het "Lac de la Haute Sûre".
De stuwdam in de rivier werd in de jaren zestig aangelegd om de drinkwatervoorziening van Luxemburg te verzekeren. De hoofddam is 48 meter hoog heeft een wanddikte op funderingsniveau van 4,5 meter en aan de bovenzijde 1,5 meter. Het totale wateroppervlakte telt 380 ha en heeft een totaalcapaciteit van 59 miljoen kubieke meter. Het meer is op sommige punten 43 meter diep.
Motorboten zijn niet toegestaan. Mede daardoor is het enorme meer - buiten de beschermde zone tussen Esch en Lultzhausen - een geliefd oord voor zeilers, surfers, duikers en zwemmers. Een paar kleine maar prachtig gelegen strandjes vormen een extra attractie - net als de tochtjes met de solarboot die in Insenborn worden aangeboden.
Stausee
In the middle of the the Upper Sauer Nature Park, almost a mile west of Esch-sur-Sûre, lies the "Stausee" (water reservoir) - official called the "Lac de la Haute Sûre.
The dam in the river was built in the 1960's to assure the drinkwater supply for Luxemburg. The main dam is 48 meters high. The wall is 4,5 meters thick at the bottom and 1,5 meters at the top. The total surface of the lake is 380 hectares and it has a capacity of 59 million cubic meters. At some places it is 43 meters deep.
Speedboats are not allowed. Thanks to that fact, the lake - with the exception of the protected area between Esch and Lultzhausen - is a popular attraction for sailers, surfers, divers and swimmers. A few small but beautiful situated beaches makes it even more attractive - and so do the trips by solar-powered boat from Insenborn.
Luxemburg jubelt. Want voor het eerst in de geschiedenis heeft een Luxemburgse film een Oscar gewonnen. "Mr. Hublot" kreeg de felbegeerde prijs in de categorie "korte animatiefilms".
Maar de vreugde is niet onverdeeld. Ook Frankrijk eist de Oscar op. "Mr. Hublot" is tenslotte een Luxemburgse/Franse co-productie. En zelfs België mengt zich in de strijd, want de hoofdpersoon in de film is een creatie van de Belgische beeldend kunstenaar Stéphane Halleux.
Maar voor Luxemburg is het duidelijk. De Oscar is "van ons". Want Zeilt Productions uit Mondercange is de hoofdproducent (73%), Laurent Witz schreef het script en was de regisseur, terwijl Alexandre Espigare "maar" co-regisseur was. En dus gaat het gouden beeldje voorgoed de annalen in als de eerste Luxemburgse Oscar ooit.
Mr. Hublot
Luxembourg is cheering. For the first time in history a Luxembourgish movie has won an Oscar. "Mr. Hublot" was awarded the prestigeous prize in the categorie "short animated movies".
However, the joy is not undisputed. France claims the Oscar as well. "Mr. Hublot" is, after all, a Luxembourgish/French co-production. And even Belgium joins the battle, because the main character in the movie was created by the Belgium artist Stéphane Halleux.
But to Luxembourg the situation is clear. This is "our" Oscar. Zeilt Productions from Mondercange is the main producer (73%), Laurent Witz wrote the script and was the director, while Alexandre Espigare was "just" the co-director. And so the golden statue will go down in history as the first Luxembourgish Oscar ever.
Het tweede drielandenpunt, in het zuidwesten van het land, even buiten het plaatsje Rodange. Nou ja, bíjna het drielandenpunt. De laatste vijfhonderd meter zijn alleen te overbruggen via een snelweg, en dat is voor wandelaars levensgevaarlijk en daarom ook verboden gebied. De tuin van een vriendelijke mevrouw bleek de dichtstbijzijnde fotolocatie. En voor het beeld is zo'n boomgaardje natuurlijk veel vriendelijker dan een snelweg.
Achter de boomgaard loopt de spoorweg die de grens met België vormt. Een klein eindje naar links raakt die de grens met Frankrijk. Maar ook een wandeling langs de rails is natuurlijk niet aan te raden...
Tripoint (2)
The second tripoint, in the south-west of the country, just outside the town of Rodange. Or actually almost the tripoint. The final 500 metres can only be travelled by a highway. That's dangerous and therefore forbidden territory for hikers. The garden of a friendly lady was the closest location. And a small orchard looks a lot nicer in a picture than a highway, of course.
Behind the orchard lies the railway, which forms the Belgian border. A little bit to the left it meets the French border. But a hike along the tracks isn't really safe neither...
Léon Lippmann werd op 1 maart 1808 geboren in Luxemburg-stad. Samen met zijn broer Isaï erfde hij al op jonge leeftijd van zijn vader een lucratieve handschoenenfabriek. Later trok hij naar Nederland, waar hij als manager bij verschillende spoorwegmaatschappijen werkte. In 1858 richtte hij in Amsterdam de bank "Lippmann, Rosenthal & Cie" op, die gevestigd was in het pand aan de Herengracht 111. Zijn succesvolle loopbaan werd bekroond met de benoeming tot consul van Luxemburg.
Léon Lippman is de oom van de latere Nobelprijswinnaar Gabriël Lippmann.
Hij stierf op 11 november 1883 in Amsterdam en werd begraven op het oude Joodse kerkhof in Luxemburg-Clausen. Dat kerkhof is sinds het eind van de 19e eeuw niet meer in gebruik. In Luxemburg-Limpertsberg is een nieuwe Joodse begraafplaats gevestigd.
Léon Lippmann
Léon Lippmann was born on March 1, 1808 in Luxembourg-city. At a young age he and his brother Isaï inherited the succesful glove factory of his father. He moved to the Netherlands, were he worked as a manager for several railway-companies. In 1858 he founded the bank "Lippmann, Rosenthal & Cie" by one of the canals (Herengracht 111) in Amsterdam, His successful career was completed with the appointment to Luxembourgish consul.
Léon Lippmann is the uncle of Nobel Prize laureaute Gabriel Lippmann.
He died on November 11, 1883 in Amsterdam and was buried at the Jewisch cemetery in Luxembourg-Clausen. Since the end of the 19th century that graveyard isn't used anymore. There is a new Jewish century in Luxembourg-Limpertsberg.
Bijna een eeuw lang waren de mijnbouw en de staalindustrie de kurk waarop de Luxemburgse economie dreef. Mijnen en hoogovens bepaalden het landschap van het zuiden, waar de bodem rijk was aan kostbare grondstoffen. In de topjaren - tussen 1920 in 1970 - waren er 40 hoogovens in bedrijf.
Maar na 1970 kwam er een eind aan de bloei, door een combinatie van een groeiend besef van de milieuvervuilende aspecten en de behoefte aan nieuwe productietechnieken. Een fusie tussen de grootste staalproducenten - Acelaria, Usinor en Arbed - kon het tij niet keren.
In 1997 werd de laatste hoogoven, "haute fourneau B" in Belval, stilgelegd. Op dat moment was al besloten dat "hoogoven A" bewaard zou blijven als symbool van een rijk verleden. Sinds 2000 is de ingewikkelde constructie een nationaal monument, ingeklemd tussen hypermoderne kantoorgebouwen, winkelcentra en torenflats van de universiteitswijk van Esch-sur-Alzette.
D'Héichiewen
For almost a century, mining and steel production were the pillars of the Luxembourgish economy. Mines and steel mills determined the scenery in the south, which was full of mineral resources. In the peak years - between 1920 and 1970 - fourty steel milles were in operation.
But after 1970, the prosperity decreased, due to a combination of a growing notion of the pollution and the need of new production methods. A merger of the three most important steel producers - Acelaria, Usinor and Arbed - couldn't prevent the decline.
In 1997 the last steel mill, "haute fourneau B" in Belval, closed down. At that time it was already decided to preserve "steel mill A" as a symbol of the rich past. Since 2000, the complicated construction is a national monument, surrounded by the modern office buildings, shopping centres and skyscrapers of the university quarters of Esch-sur-Alzette.
De meeste toeristen die vanaf het station van Luxemburg-stad naar de bezienswaardigheden in het oude centrum wandelen, passeren zonder het te weten een van de vele onbekendere schatten van de hoofdstad. Vlak naast het viaduct over de Pétrusse-vallei ligt een verscholen kerkje, uitgehouwen in de rotsachtige helling. Waarschijnlijk dateert de Chapelle St. Quirin uit de Romeinse periode, maar zeker is dat hij in de 11e eeuw al als kerk werd gebruikt. De merkwaardige plek van de kapel hangt samen met een natuurlijke waterbron die hier in een ver verleden werd ontdekt en waaraan een geneeskrachtige werking werd toegeschreven. De kapel is gewijd aan St. Quirinus, een van de beschermheiligen van de stad Luxemburg.
De kapel is in de 19e eeuw gerestaureerd, waarbij onder meer de toren werd toegevoegd.
St. Quirin chapel
Most tourist who walk from the railway station in Luxembourg-city to the points of interest in the old city centre, unknowingly pass one of the many hidden treasures of the capital. Next to the viaduct over the Pétrusse-valley there is an inconspicuous little church, cleft from the rocks of the slope. The St. Quirin chapel is believed to date back to the Roman period, but it is certain that is was already used as a church in the 11th century. The curious location of the chapel is related to a natural spring nearby, which was believed to have healing capacities. The chapel is dedicated to St. Quirin, one of the patrons of Luxembourg-city.
The tower was added during a restoration in the 19th century.
