De toren van de St. Remigius-kerk in Koerich werd gebouwd in 1727. De kerk zelf dateert van 1747 en was de eerste barokkerk in Luxemburg.
In 1767 gaf de toenmalige pastoor, Jean-Pierre Ningels, opdracht voor een verbouwing van het interieur. Het werk werd uitgevoerd door beeldhouwer André Doyer uit Diekirch en schrijnwerker Frédéric Biver uit Koerich. Zij vervaardigden vijf altaars en tientallen beelden. De muurschilderingen werden uitgevoerd onder supervisie van schilder Joseph Müller uit Bohemen. Al met al nam het verfraaien van het interieur zo'n tien jaar in beslag. Maar het resultaat is overweldigend.
Sinds de 18e eeuw geldt de kerk als "pulcherrina totius patriae ecclesia": de mooiste kerk van het land.
In 1991 werd de kerk gerestaureerd. Sinds 1968 staat hij op de nationale monumentenlijst.
St. Remigius Church in Koerich
The tower of the St. Remigius Church in Koerich was built in 1727. The church itself dates bach to 1747 and was the first Luxembourgisch church in the baroque style.
In 1767 priest Jean-Pierre Ningels signed a contract for the restoration of the interior. The work was done by sculptur André Doyer from Diekirch and woodcarver Frédéric Biver from Koerich. They created five altars and numerous statues. The murials were made under the supervision of painter Joseph Müller from Bohemian. The alterations of the interior took about ten years. But the result is stunning.
Since the 18th century, the church is called "pulcherrina totius patriae ecclesia": the most beautiful church in the country.
The church was restored in 1991 and was listed as a national monument in 1968.
Het "nieuwe" kasteel van Ansembourg - ook wel "Ënnest Schlass" (Lage Slot) genoemd - is niet zo heel erg nieuw. Het werd in 1639 gebouwd, in opdracht van staalmagnaat Thomas Bidart.
In 1719 liet de familie Marchant, die het kasteel geërfd hadden, twee nieuwe vleugels aan weerszijden van het oorspronkelijke gebouw neerzetten. Bovendien lieten ze er een gigantische tuin aanleggen, met een lange beeldengalerij. Een fraaie poort leidde van het kasteel naar de tuin.
Verdere uitbreidingen volgden tussen 1740 en 1750 en in 1759.
Sinds 1987 is het kasteel eigendom van Sûkyô Mahikari, een Japanse spirituele organisatie, die er conferenties en cursussen organiseert. Het is, onder toezicht van de Luxemburgse monumentenzorg, gerestaureerd en geldt sinds 1988 als nationaal monument.
Ënnest Schlass Ansembourg
The "new" Ansembourg castle - also called "Ënnescht Schlass" (Lower Castle) - isn't so new at all.It was built in 1639 by order of steel industrial Thomas Bidart.
In 1719 the Marchant family, who had inherited the castle, had two new wings built at both sides of the original building. They also had an enormous garden designed, containing a lengthy alley with statues. A beautiful gate connected the castle with the garden.
More extensions were made between 1740 and 1750 and in 1759.
Since 1987 the castle is owned by Sûkyô Mahikari, a Japanese spiritual organisation, that organises conferences and courses in it. It was restored under the supevision of the Luxembourgish Service for Historic Preservation and is enlisted as a national monument since 1988.
De verwarring over het hoogste punt van Luxemburg reikt verder dan het misverstand tussen Burrigplatz en de Kneiff.
Zo'n honderd jaar geleden waren de metingen nog niet zo nauwkeurig als tegenwoordig. Bij het maken van de "Hansenkaart", de topografische kaart van het land die tussen 1883 en 1906 tot stand kwam, werd de hoogte vastgesteld met behulp van alleen een barometer, die bovendien niet correct werd gebruikt. Daardoor kwam de "Napoleonsgaard", een bergkam in het noordwesten van het land, met een hoogte van 562 meter op de kaart terecht.
Enthousiast bouwde men er rond 1930 een stenen uitkijktoren, zodat passanten het prachtige uitzicht over de Ardennen en het achterland nog beter konden bewonderen.
Later werd de hoogte van de Napoleonsgaard officieel vastgesteld op 549,16m. Op de derde plaats na de Kneiff en Burrigplatz. Met als kleine troost dat het uitkijkplatform op de toren met 563,19m tóch het hoogste punt van Luxemburg is.
Napoleonsgaard
The confusion about the highest point of Luxemburg, goes further than the misunderstanding between Burrigplatz and the Kneiff.
About a century ago, measuring wasn't as secure as it is nowadays. When the "Hansenkaart", the geographicalmap of the country, was made - between 1883 and 1906 - height was established with the help of a barometer, which wasn't even used in a correct way. And so the "Napoleonsgaart", a ridge in the north-west of the country, was put on the map with a height of 562 meters.
With great enthousiasm a brick lookout tower was built around 1930, so passers-by could have an even better view over the Ardennes and the countryside.
The height of the Napoleonsgaard was later established at 549,16 meters. That is the third place behind the Kneiff and Burrigplatz. With the consoling knowledge that the platform in the tower at 563,19 meters actually is the highest point in Luxembourg.
In de meeste Luxemburgse gemeenten geldt een aanlijngebod voor honden én de verplichting om hun eventuele drollen op te ruimen. (Voor dat laatste staan overal automaten met gratis plastic zakjes, zodat iedereen zijn of haar plicht kan doen zonder vieze handen te krijgen.)
Maar in Luxemburg-stad is er één plek waar honden vrijuit kunnen hollen en dollen. Daar is een officieel hondenpark, vol gras, struiken en bomen - precies wat een hond nodig heeft.
En ondanks de melding bij het hek dat het park alleen toegankelijk is voor honden, mogen ook de baasjes mee. Die kunnen dan gezellig keuvelen op een bankje, terwijl hun trouwe viervoeter zich met hondse activiteiten bezig houdt...
Dogpark
In most towns in Luxembourg dogs have to be kept on a leash and their owners are obliged to get rid of any turds the dogs might leave. (To make that possible without getting your hands dirty, there are machines to get free plastic bags everywhere.)
But in Luxembourg-city, there is one place where dogs are free to run and play. There is an official dogpark in the city, with grass, bushes and trees - everything a dog needs.
And in spite of the warning that the park is only open to dogs, their masters are allowed to enter as well. They can have a nice chat on one of the benches, while their faithful companion is busy doing what dogs love to do...
Tijdens de Tweede Wereldoorlog bouwden verzetsstrijders op verschillende plaatsen in Luxemburg ondergrondse bunkers waarin dienstweigeraars (zowel Luxemburgse als Duitse) zich konden schuilhouden.
In Kaundorf waren vijf van dergelijke bunkers in gebruik.
De bunker "An der Runschelt" lag hoog in de Ardennen in een rotskloof. Rond Pinksteren 1944 zaten hier vier buitenlandse dienstweigeraars, die waren overgebracht vanuit een particulier onderduikadres in Kaundorf.
De bunker werd in 1987 gerestaureerd en aangewezen als nationaal monument. Als dank voor de verzetsstrijders die dankzij deze schuilplaatsen veel mensen uit handen van de bezetters wisten te houden, werd een plaquette aangebracht.
An der Runschelt
During World War II, members of the resistance built underground bunkers in various regions of Luxembourg, where (both Luxembourgisch and German) refractories could hide.
In Kaundorf five of these bunkers were used.
The bunker "An der Runschelt" was located in a crevice, high in the Ardennes. At Whitsun in 1944, four foreign refractories were hidden here, who previously had found shelter in a private home in Kaundorf.
The bunker was restored in 1987 and became a national monument. In gratitude to the members of the resistance, who managed to rescue many people from the nazis thanks to these bunkers, a memorial plaque was placed.
Tot 1654 waren gelovigen verplicht om op pinkstermaandag een pelgrimstocht naar Echternach te maken. Maar in dat jaar werd de processie verplaatst naar de Willibrordbron bij Wilwerwiltz.
Aan de bron die hier werd ontdekt is een legende verbonden. Op een van zijn zendingstochten zou Willibrord hier hebben uitgerust en zijn paard hebben laten grazen. De eigenaar van de weide werd daar boos over. Daarop stootte Willibrord zijn reisstaf in de grond, waarna een bron tevoorschijn kwam, zodat de man schadeloos werd gesteld voor het gegraasde gras.
Later werd er een put om de bron gemaakt. In 1935 werd daaromheen een kapelletje gebouwd, ontworpen door architect Christian Scholl uit Esch-sur-Alzette.
Nog steeds vindt op Pinkstermaandag een processie naar de kapel plaats, gevolgd door een eucharistieviering, waarbij het bronwater gezegend wordt.
Willibrord Chapel near Wilwerwiltz
Until 1654, christians were obliged to make a pilgrimage to Echternach on the monday of Pentecost. But in that year, the journey was relocated to the Willibrord spring near Wilwerwiltz.
There is a story related to the water spring that was found here. One one of his missions, Willibrord was believed to take a rest here and have his horse graze some grass. This annoyed the owner of the meadow. Willibrord drove his walking stick into the ground, and a spring appeared. This compensated the man for the lost grass.Later on, a well was built around the spring. In 1935 a chapel was erected, designed by architect Christian Scholl from Esch-sur-Alzette.
The Pentecost pilgrimage to the chapel still exists, followed by a mass, in which the water is blessed.
Een "buggi" (lorrie) is een mini-treinwagonnetje, waarmee ijzerhoudende stenen vanuit de mijnen naar een overlaadstation werden getransporteerd. Door een kiepmechanisme werd de inhoud in "echte" goederenwagons gestort.
In de begintijd van de mijnbouw werden ze getrokken door paarden, later werd er een railsysteem ontwikkeld en werden er locomotieven gebruikt.
De "buggi's" die in Luxemburg in gebruik waren, werden uitgevonden door ingenieur Albert Hames. Hij werd op 17 december 1898 geboren in Boulaide - ver weg van de mijnindustrie, die zich concentreerde in het zuiden van het land. In zijn geboortestad staat een monument - mét buggi - voor hem.
Buggi
A "buggi" is a miniature freight car, used to transport iron ore from the mines to a siding. With the help of a tilting mechanism its content was dumped into "real" freight cars.
In the early days of mining, they were pulled by horses. Later on a railway version was developed and locomotives were used to move them.
The "buggis" used in Luxembourg, were invented by engineer Albert Hames. He was born on December 17, 1898 in Boulaide - far away from the mining area, which was in the south of the country. In his birthplace a monument - wíth a buggi - was erected for him.
